Posted by on 26 maart 2017

Als het leven stroomt

Lars & Alice waterrideRonan Keating zong ooit al: “Life is a rollercoaster, just gotta to ride it, […] don’t fight it”. Het oogt zo simpel, het lijkt allemaal heel erg makkelijk, maar hoe doe je dat dan? Jarenlang las ik boeken over een leven in flow, hoe het leven ‘vanzelf stroomt’. In die boeken lees je hoe ‘gemakkelijk’ het is om een leven te leiden dat naar je toe komt. Eén ding hebben al die boeken gemeen en de makkelijkste samenvatting die er aan te geven is: Je hoeft alleen maar te ontspannen. Na een stapel van dit soort boeken gelezen te hebben snapte ik het idee wel, ik voelde geen behoefte meer om dit soort boeken te lezen, ik wilde het nu wel eens gaan ervaren. Kom maar op met die flow. 😉 #uwgebedenwordengehoord

Langzaamaan, elke dag een stukje, leerde ik steeds meer ontspannen. Ik deed dit niet alleen, samen met Lars ging ik deze uitdaging aan. Waar wrijving voelt en waar spanning is, zoeken we (samen) naar de stroming en ontspanning. Stroomt iets niet, dan laten we het los. Voelen we spanning, dan zijn we daar in aanwezig. Jaren spelen wij dit spel van onderzoek, observatie, uitdaging, uitnodiging en ontspanning. Een spel dat aandacht vraagt… ELK moment. De emigratie, die nu volop in gang is, is de ultieme uitdaging om aanwezig te zijn en te voelen waar er ontspanning is en waar wrijving. Het is eigenlijk een kers op de taart. We hebben nu jaren geoefend om aanwezig te zijn, om te voelen wat juist voelt, om te luisteren naar onze innerlijke wijsheid, om daarmee verbonden te zijn, en in dit emigratieproces lijken alle puzzelstukjes wel op zijn plek te gaan vallen. Leven in flow wordt werkelijkheid.

Zoals bij elk onderdeel in het leven als menselijk wezen mogen we leren, ontdekken, stilstaan, voelen, (aanwezig) zijn. De emigratie waar wij nu middenin zitten is daar een mooi onderdeel van en ik vind het leuk om met je te delen hoe wij omgaan met dit proces, hoe wij handelen, denken en voelen EN hoe het leven dit aan ons terug geeft. Ik begin helemaal bij het begin, het moment waarop de plannen tot emigratie zijn ontstaan en ook het moment waarop ik nu terug kan zien hoe het leven onze plannen ons terug gaf in mooie lessen en situaties.

Op mijn 15e ontstond het verlangen om in Zweden te gaan wonen. Ik ging er heen met school voor een uitwisselingsproject en toen ik eenmaal mijn voeten op de Zweedse grond liet landen voelde ik al: hier wil ik zijn. Als puber denk je nog niet zo na over gevolgen en de hoe/wat/waaroms, je voelt dat gewoon. Dit gevoel nam ik altijd mee in mijn leven en naarmate ik ouder werd wilde ik begrijpen waarom ik dit gevoel had. Ik heb er nooit een verklaring voor kunnen vinden. Elke keer als ik in het land kwam voelde ik hetzelfde fijne gevoel. Jaren kwam het er niet van om de stap te maken, de stap was (lees: leek) veel te groot.

In 2008, toen ik Lars leerde kennen, zei ik dan ook tegen hem dat ik ooit van plan was om te gaan emigreren en vroeg hem of hij daar achter zou staan. Hij gaf toen aan dat het ook zijn wens was om te emigreren, maar een land van voorkeur had hij niet per se. We spraken er over, droomde er over en gingen samen in 2009 voor 4 weken door Zweden reizen om te zien of het wel echt iets voor ons allebei zou zijn. Ondanks 3 weken van regenval (en de bijkomende ‘gezellige momenten’ in de HEEL KLEINE tent) bleven we enthousiast. We spraken toen met elkaar iets af… niet wetende dat elke afspraak die wij maken ook een afspraak is het met universum! Het universum dat ons laat zien hoe wij in het leven staan. Elke wens, elke gedachte die we hebben, zal geprojecteerd worden in ons leven. Wisten wij veel, op dat moment! Wij spraken met elkaar af dat we pas zouden gaan emigreren als we alle emotionele ballast in Nederland achter zou hebben gelaten. We zagen in programma’s als ‘Ik vertrek’ dat mensen halsoverkop gingen emigreren en hun ruzies, onvermogens, problemen en beperkingen gewoon meenamen naar het nieuwe land. Voor veel mensen, dachten wij te zien, was het een vlucht om te gaan emigreren. Dat was iets wat wij niet wilden, bij ons zou het van een leien dakje verlopen hadden we besloten. Maar… daarvoor moesten we dus onze emotionele bagage achterlaten en zouden we een goede plan van aanpak hebben: eerst de taal leren, dan een baan zoeken om gewoon te gaan werken in Zweden. Niet op de bonnefooi, niet als vlucht.

Je snapt het wel: de wens was blijkbaar dusdanig groot zodat het universum onze boodschap begreep. Onze gebeden zouden worden verhoord: Startend met het loslaten van emotionele bagage.

Lars & AliceWisten wij veel dat om deze ballast ‘even’ los te laten, wij eerst ‘door het slijk’ moesten 😉 Eerst werd ik (lichamelijk) ziek. Niet een beetje ziek… nee: 6 jaar lang extreem uitgeput zijn, met uiteindelijk tot gevolg dat ik voornamelijk op bed of de bank leefde en buiten kwam in een rolstoel. Ik snapte de eerste jaren niet dat dit mijn eigen uitnodiging was aan het universum om mijn emotionele bagage op te ruimen. Mijn lichaam zette mij letterlijk stil om mij uit te nodigen om naar binnen te kijken, om mijn emoties en gevoelens aan te gaan. Mijn grootste les was om van mijzelf te gaan houden en voor mijzelf op te komen, om voor mijn wensen en dromen op te komen. Ik was een gedreven kameleon geworden die zich in elke situatie aanpaste… maar doordat de aanpassingen zo slecht bij mij pasten ging ik juist heel onaangepast leven. Ik wist niet meer ‘wie ik was en wat ik wilde’. Door het ziekteproces mocht ik dit onderzoeken, hier letterlijk bij stil staan.

In de tussentijd raakte Lars in een ernstige depressie met suïcide neigingen en moest daar uiteindelijk voor worden opgenomen op de gesloten afdeling van het ziekenhuis. Ook hij werd op zijn wenken bediend door het universum. Hij werd door de depressie gedwongen om zijn emoties en gevoelens onder ogen te komen. Er was geen ontkomen meer aan. Hij volgde intensieve therapie en leerde zijn gevoelens en emoties lief hebben. Hij leerde hoe hij zichzelf (weer) lief kon hebben.

Je kunt je misschien inleven hoe het er thuis aan toe ging. Twee mensen op 30m2 die zichzelf aan het vinden zijn, die gaan opkomen voor hun eigen wensen en gevoelens. Het was op sommige dagen ‘een nachtmerrie’. Op één avond stond de buurvrouw zelfs voor de deur om te vragen of het wel goed ging. Nee natuurlijk ging het niet goed: er was continu strijd. Gek genoeg was er één ding zeker: we wisten dat wij hier uit zouden gaan komen, samen. Wat Lars leerde op therapie bespraken we samen en daar groeiden we samen in. Wat ik leerde in de opleiding tot coach bespraken we samen en daar groeiden we samen in. Onze redding was dat we altijd eerlijk naar elkaar zijn geweest. Ook op de momenten dat we niet eerlijk waren kwamen we daar (soms een half jaar) later wel weer op terug. Eerlijkheid is niet altijd de gemakkelijke weg: wel de meest duurzame. Door eerlijk te blijven naar de ander, ben je eerlijk naar jezelf (of andersom 😉 ).

We groeiden er samen in om onze gedachtes te onderzoeken, en we groeiden er samen in om te leven in erkenning van projectie. We beseften (beseffen) heel goed dat wat je in de ander ziet, een boodschap is aan jezelf. Hierdoor kregen de strijdlustige momenten -om iets te willen behalen- een andere wending. Als we iets bij de ander zagen, dan was het een uitnodiging om bij onszelf te gaan kijken wat hiervan de boodschap zou kunnen zijn. Heel irritant natuurlijk want ik kon Lars nooit meer vingerwijzend ergens van beschuldigen zonder dat er 3 vingers naar mijzelf terug wezen. 😉
We leerden steeds sterker hoe onze gedachtes en onze gevoelens, bepalend zijn voor het leven dat wij geschouwd krijgen. Alle gedachtes die wij hebben worden geprojecteerd in de wereld die ogenschijnlijk buiten ons lijkt plaats te vinden. Dit was een openbaring en gaf ons ook het inzicht in de omkering hiervan. Wat je ‘buiten jezelf’ wilt zien, zo moet je denken; Wil je liefde en voorspoed, leef dan in liefde en voorspoed. Hiermee gingen we aan de slag. Het was een dubbel pad omdat we daarnaast ook werkten aan vrede en liefde voelen met alles wat er is. Door heel bewust aanwezig te zijn en alle gevoelens, emoties en situaties te omarmen ontstaat er vrede én is er minder verlangen naar ‘groter en meer’.

Leven in ontspanning

We konden steeds meer vrede sluiten met alles wat er is. Jarenlang hebben we de wens gehad om te verhuizen, we woonden nogal klein, het is behoorlijk druk in de straat en we hebben geen mogelijkheid om buiten te kunnen zitten met warm weer. Deze kenmerken stoorde ons altijd aan onze woonruimte. Dat kregen we natuurlijk ook gespiegeld in onze omgeving want we kregen heel regelmatig de vraag of we al eens gingen verhuizen, iets wat -om welke reden dan ook- nooit gebeurde. Niet zo gek lang geleden gaven we ons over aan de woning waar we nu (nog heel kort) in wonen. We gaven ons over aan de situatie waarin we zitten en vonden daar vrede. We gingen elders buiten zitten, de overtuigingen waarom klein wonen vervelend zou zijn lieten we los en de drukke straat hoorden we amper meer, we konden juist omarmen dat we zo lekker centraal in de stad woonden.

En toen kwam er een huisje op ons pad…
Zonder uitgebreid te zoeken kwamen we een huisje tegen op Funda, een schattig vrijstaand huisje net over de grens in Duitsland. Niet duur en vol potentie. Het leek ons wel wat. Maar dan… dan komt het hoofd: HOE GAAN WE DIT BETALEN? Krijgen we ooit een hypotheek? Door de ziekteperiode waren we allebei in een uitkeringssituatie geraakt, niet heel hoopgevend om een hypotheek mee te krijgen. Lars was op dat moment er klaar voor geraakt om weer een baan te gaan vinden en had een aantal sollicitaties achter de rug. Voor enkelen werd hij niet aangenomen, voor sommigen wel. De banen waar hij aan werd genomen voelden niet goed voor hem. Uit angst zouden we vroeger ‘maar gewoon JA gezegd hebben’ omdat ‘werken zo belangrijk is’. Tegenwoordig denken we daar anders over: leven in vrijheid en vanuit een gevoel waarbij het juist voelt is belangrijker dan (zomaar) een baan hebben. We kiezen liever voor leven met minder inkomen dan voor een leven waarin we het gevoel hebben dat er tegenstroming is. Na de sollicitaties die op niets uitliepen, deed Lars een oproep op Facebook voor een geschikte vacature. Hij maakte het aantrekkelijk voor mensen om te reageren door er bij te schrijven dat hij als klusjesman 2 dagen beschikbaar zou zijn voor degene die hem de vacature zou zenden waar hij aangenomen zou worden. Doordat hij de andere banen had afgewezen bleef er ruimte voor andere gebeurtenissen die plaats konden vinden en ‘bijzonder genoeg’ gebeurde dit: Via via las een oud studiegenoot van ons Lars zijn oproep en zij stuurde hem een berichtje via LinkedIn met de vraag of Lars misschien in Zweden wilde komen werken. Voor alle duidelijkheid: zij had geen enkel idee dat onze wens was om in Zweden te gaan wonen. Je snapt natuurlijk de reactie van Lars toen hij dit bericht las. Hij barstte in lachen uit! Hoe geweldig is het dat wanneer je trouw blijft aan je keuzes dat het leven je precies geeft waar jij naar streeft. Als je niet handelt uit angst (‘oh jee, we moeten wel een baan aannemen want anders…’) dan stroomt de Liefde door je leven. Natuurlijk probeerde angst op dat moment zijn greep te krijgen door ‘spannende vragen’ af te vuren: de functie was wiskunde docent en Lars is een biologie docent, kan hij dit wel, nemen ze hem dan wel aan, kan hij dan wel een vast contract krijgen, waar moet hij gaan wonen, ga ik mee, kunnen we het betalen, HOE GAAN WE DIT IN VREDESNAAM DOEN?!! Help! Dat is de eerste lafhartige poging van het ego om angst te zaaien. Gelukkig zijn we bekend met die grappenmaker in ons hoofd en weten we wanneer we oprecht naar een kritische vraag moeten luisteren of wanneer we mogen lachen om deze angst- en paniekzaaierij. We lachten hartelijk.

Anderhalve week na het berichtje zat Lars in Zweden. In overgave. Hij gaf zich over aan wat het leven hem zou gaan bieden. Zolang hij maar met Liefde zou reageren en zou blijven voelen in het leven, dan zou het allemaal als vanzelf gewoon precies goed zijn zoals het is. Hij had voor 2 dagen een slaapplek en daarna was het een verrassing waar hij terecht zou gaan komen. In die twee dagen vond hij 5 plekken waar hij (tijdelijk) zou kunnen gaan wonen en hij werd bij alle 5 toegelaten. Op gevoel koos hij een -met psychedelisch behang bekleed- appartement en kon daar de eerste werkdag meteen in trekken. Ik bleef in Nederland omdat ik hier nog afspraken had staan, gekoppeld aan mijn bedrijf, die ik graag af wilde ronden.

Lars & AliceDagen werden weken, weken werden maanden. Er waren soms heftige momenten van gemis (vooral van Lars) en paniek (vooral van mij). We besloten om trouw te blijven luisteren naar onze gevoelens. Sommige dagen overheersten angst en verdriet en andere dagen voelde het kalm en vredig. Vanaf het moment dat Lars deze baan aangeboden kreeg hebben we besloten om niets anders meer te doen dan elk moment voelen wat de juiste stap mag zijn voor ons. We wilden in ons hoofd heel graag samen zijn en weer samen wonen, maar onze gevoelens vonden dat we daar tijd voor nodig hadden. Maanden leefden we in de ‘onzekerheid’ of we überhaupt wel weer samen zouden gaan wonen. We hadden allebei tijd alleen nodig, Lars om te settelen en ik om nog emoties te verwerken. Elk moment stelden we elkaar de vraag: Hoe voel je je nu, wat is je verlangen. Tot er na 3 maanden opeens de behoefte van ons beiden kwam om in actie te gaan komen, om een woning te gaan zoeken. We merkten dat we graag op ‘de marktplaats van Zweden’ naar huizen gingen zoeken en dat we vanuit stroming konden gaan reageren. Honderden huizen hebben we (virtueel) bekeken en we reageerden op wat goed voelde voor ons. Voor mij zat er op een gegeven moment een ‘moet-gevoel’ op, ik voelde weerstand om te gaan reageren. Lars nam het toen over zodat ik weer ontspanning kon gaan vinden in deze stap. Op een bepaald moment kwam er mogelijkheid tot bezichtigingen. Hierin moest ik mijn volledige vertrouwen in Lars leggen en eventueel resterende controle-dwang loslaten, ik kon namelijk niet bij alle woningen gaan kijken. Ik vertrouw Lars en de verbinding die hij heeft met zijn gevoel volledig.

Er kwamen bezichtigingen waar hij meteen wist: dit is het niet en er volgde een bezichtiging die heel erg mooi leek: een mooie locatie, voldoende ruimte (niet heel veel maar toch voldoende), netjes afgewerkt. Dat was een moment waarop we weer uitgedaagd werden door het ego: Stel dat je niets anders meer vindt, stel dat er niets is wat beter bij ons past, stel dat alle volgende woningen veel duurder zijn… Geprikkeld door het ego raakten we hierdoor in gesprek terwijl Lars in die woning stond en mooie foto’s naar mij stuurde. Wat een uitdaging is het om dan nog goed te voelen! Toch konden we dat. Ik kon niets anders doen dan alle gedachtes over deze locatie (goed of slecht) los te laten want ik moest namelijk mijn volste vertrouwen aan Lars geven, dat was de afspraak die we hadden, en Lars moest zijn aandacht volledig bij zijn gevoel houden. Zijn gevoel zei, niet doen, het zei letterlijk: “Er is iets mooiers voor ons”. Wat dat ‘mooiere’ dan mag zijn kun je niet op dat moment over gaan piekeren en peinzen, dat weet je gewoon weg niet en moet je ook niet willen weten. Je hoeft alleen maar te accepteren dat je gevoel dit zegt.

Zo volgden er nog meer kijk-pogingen en belandde ik uiteindelijk, voor een vakantie, ook in Zweden. Waarop we samen bezichtigingen gingen doen. Nog twee nee-uit-het-gevoel bezichtigingen kwamen er. Dan wordt het spannend hoor… kan ik je vertellen. Wanneer is het dan wel een ja… ondertussen gaat het brein weer meedoen en gedachtes maken die allerlei kritische vragen naar je sturen: Komt er ooit nog wel een huis? Gaan we wel weer samenwonen? Hoe lang duurt dit nou nog? Doen we het verkeerd? (Vooral die laatste voor mij!) Op het laatste moment kwam er nog een afspraak bij, voor een woning waar we allebei een heel goed gevoel over hadden. Deze afspraak stond voor dinsdag gepland en de laatste bezichtiging die Lars en ik samen zouden doen zou op de donderdag er na plaatsvinden.

zweeds huis

De rit op dinsdag naar de woning was al een feest. We voelden ons ontspannen en opgetogen tegelijk, we hadden plezier, zeeën van tijd, alles verliep heel anders dan ‘de bedoeling’ maar precies goed. Zodra we voor het huis stonden wisten we het eigenlijk al (of misschien al daarvoor toen we de eigenaar ontmoetten en de rit naar het huis toe maakten). Het is spannend als je vanuit je gevoel steeds dingen af moet wijzen maar als je gevoel je eindelijk laat weten dat je JA mag zeggen, dan kun je jezelf wel vergelijk met een bad voor bruisballen! Alles springt, jubelt, juicht. Zonder enige twijfel zeiden we JA en hebben we zelfs de bezichtiging van de donderdag er na afgezegd. Niets geen back-up, niks geen leven in angst. Hup gewoon JA zeggen en er vol overgave voor gaan. De eigenaar was net zo enthousiast dus alles verliep vlekkeloos.

Maar ja… Wat nou als je toch een keer toegeeft aan de twijfel?

Tot hier ging het vlekkeloos en ook de daarop volgende paar weken verliep vlekkeloos. Ik ging terug naar Nederland, Lars ging weer aan het werk. Veel zaken moesten geregeld en de spullen opgeruimd/uitgeruimd/weggegooid/weggebracht/verkocht/ingepakt worden. Dat was een klus waar ik enorm tegenop zag: de schuur met allerlei emoties en waarden uitruimen. Ik had hulptroepen ingeschakeld om mij te helpen want ik dacht dat ik het niet zou gaan redden alleen. Nog voor de hulptroepen er waren werd ik op een dag wakker en voelde: NU moet ik de schuur in. De hele middag heb ik er doorgebracht en ik heb vol plezier alle herinneringen, troep, emoties, spulletjes, door mijn handelen laten gaan. Ik kon eindelijk de stap zetten om gewoon afscheid te nemen van spullen en veel ging er naar de kringloop. Tot dusver ging het heerlijk, we konden leven in het moment. De ene dag voelde als een ‘telefoon-dag’ en belde ik bedrijven en lidmaatschappen om zaken af te ronden. De andere dag ging ik opruimen en inpakken.

Tot de twijfel kwam…

In Zweden hadden we al bedacht hoe makkelijk het zou zijn als Lars een lening zou nemen om een Zweedse auto te kunnen importeren. We dachten dat het duur zou zijn om onze (oude) auto te importeren en zo besloot Lars om een auto te gaan zoeken bij de dealer. Omdat alles zo lekker in flow verliep dachten we: ooooh die lening komt er ook wel makkelijk. Wat volgde was een periode die het beste omschreven kan worden als: De huid verkopen voor de beer geschoten is… We rekenden ons rijk, deden een aanbetaling op de auto met de verwachting dat de bank wel even een lening zou verstrekken. We planden de reis van de daadwerkelijke verhuizing en zagen al helemaal voor ons hoe we dat zouden gaan doen met deze nieuwe auto… maar ja: er was één cruciaal puntje: die lening was er nog niet. De lening was er wel BIJNA maar hij was er -dus- niet. De bank had een toezegging gedaan, de formulieren gestuurd, Lars had het ondertekend en teruggezonden, tot daar verliep het prima. Tot ze de formulieren van Lars kregen en de bank besloot om de lening niet te verstrekken: helaas pindakaas, wij hanteren deze regels en die gaan we niet veranderen. #paniek
De bank gaf aan geen lening te verstrekken omdat het vaste contract pas in augustus in zou gaan en het huidige tijdelijk contract tot augustus zou dan niet mee tellen. We besloten om geen woede of ander soortige aanval richting de bank uit te voeren. We besloten te onderzoeken wat er met ons gebeurde. Zo kwamen we er achter dat we de huid al verkocht hadden voor de beer geschoten was… en natuurlijk lachten wij onszelf daar weer hartelijk om uit/toe (lees wat je wilt lezen). We kwamen er achter dat we ondankbaar hadden gereageerd naar onze eigen auto, want wat bleek: importeren van de auto kost helemaal niet zo veel geld, dat had dus makkelijk gekund met onze auto. We hadden niet gehandeld vanuit gevoel maar vanuit hebberigheid: Wij vonden dit de beste oplossing dus dit moest er gebeuren. In plaats van: Ontspannen en het beste (lees: juiste) wat er is ontvangen, is er wrijving of moet je handelen met moeite: niet doen, keer terug naar ontspanning. Daar waren we even in de valkuil des levens gestapt: we waren te gretig geworden en besloten zelf te nemen van het leven in plaats van te ontvangen.

Nederig besloten we om met onze auto naar Zweden te gaan rijden en om dan wel te zien hoe het zou verlopen.
Wordt Lars toch prompt die dag opgebeld door de auto dealer (die ook leningen verstrekt) met de vraag of hij naast zijn vaste contract voor augustus ook nu al een contract heeft en of hij die even op wil sturen, want dan kunnen zij die lening wel verstrekken. HA werden wij weer even keihard door het leven uit/toegelachen. “Life is a rollercoaster, just gotta ride it, […] don’t fight it”. Nou vooruit dan maar… als jullie het zo lief aanbieden komen we de auto wel kopen. Overigens zijn we door deze hebberigheid tot de ontdekking gekomen dat het importeren van de oude auto niet zo heel duur is DUS gaan we in mei terug naar Nederland om de oude auto op te halen zodat we in Zweden allebei een auto hebben om ons mee te vervoeren. #hetleveniszograppig!

Een voorval als deze met de auto heb ik ook gehad met de verkoop van de caravan en Lars nog met de huurbazin van zijn huidige woning.
Ik wilde de caravan verkopen maar heb nog enorme beperkende overtuigingen op tweedehands verkopen (via marktplaats oid): Ik krijg nooit waar voor mijn geld en wordt altijd afgezet, is mijn overtuiging. Dus ging ik niet akkoord met het eerste bod wat ik kreeg voor de caravan. Daarna, na verscheidene oproepjes, kreeg ik geen reactie meer op de caravan. Wel was er een dierbaar iemand die graag de caravan zou willen krijgen om daar de wereld mee te mogen verrijken. Vanaf het begin dacht ik al: oooh dat zou een mooi gebaar zijn. Maar ja: daar kwam het ego: We kunnen de paar honderd extra euro’s wel gebruiken. Dus deed ik een lafhartige poging om de caravan te verkopen, wat natuurlijk uitliep in wrijving, beperkende gedachtes en irritatie. Stilstaand bij wat dit met mij deed, besloot ik mijn hart te vragen wat de juiste oplossing voor dat moment zou zijn en dat was: Geef die caravan nu maar uit liefde weg. Zo geschiedde: ik ging kijken met de nieuwe eigenaar en zij werd meteen enthousiast. Ze moest nog wel even zien te regelen dat ze hem kon ophalen en stallen. Prima, kijk maar even…. Kijk ik die dag er na op Facebook: heb ik 6 aanvragen voor de verkoop van de caravan. HA! Daar ging ik weer: het leven lachte mij weer eens toe/uit.
Lars had een meningsverschil met de huurbazin van zijn huidige woning want hij vond dat hij op dag van afzeggen precies 2 maanden huur nog hoefde te betalen maar de huurbazin wilde dat hij de laatste maand volledig zou gaan betalen (wat er op neer zou komen dat hij bijna 3 maanden huur moet betalen). Geïrriteerd kreeg ik hem op de Whatsapp. Ik lach, want ja: bij een ander herken je de trucjes van het ego gewoon makkelijker dan bij jezelf. Ik vroeg aan hem welk gedrag van de huurbazin hem nou zo irriteerde, waarop hij antwoordde: “Ze wil gewoon het maximale geld er uit halen”… ja… En jij dan?! GRMBL… ja ik ook natuurlijk. Ah. Mooi, wat zou je doen als je vanuit liefde zou handelen? Ontspannen. Wat zou je dan doen? Mij niet druk maken om dat geld. Oké, stop daar dan maar mee. Een uur later krijgt hij een lieve mail van de huurbazin waarin ze toestemt dat hij maar twee maanden hoeft te betalen. HA! Daar gaan we weer: het leven lacht je gewoon elke keer keihard in je gezicht uit… oh nee ‘toe’ als je dat wilt lezen. Ik kan zo kostelijk lachen om hoe wij ons soms zo druk kunnen maken om NIKS. Echt waar, we maken ons druk om niks. De dingen waar we ons druk om maken zijn er gewoon niet. Ze bestaan niet, ze zijn hersenspinsels. Totdat we overgeven aan de ontspanning en helemaal durven kiezen voor dit moment.

Wat een verhaal. Wat een grap. Ik voel nu tot diep in mijn tenen hoe het is om in volledige ontspanning met het leven te leven. Er is geen ontkomen meer aan, ik kan alleen nog maar stil staan bij wat ik nu voel en wat nu voelt als juist (let op: dit is goed noch slecht!). Hoe graag ik soms ook wil plannen voor volgende week, hoe graag ik ook controle wil houden en regels wil stellen aan de toekomst… het heeft zo weinig zin. Het is alleen maar stressvol. Het voelt zo bevrijdend om niet na te hoeven denken over de gevolgen, want ja: de toekomst… dat is nou eenmaal een moment die nooit plaats gaat vinden.

En…. Live is Life

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply

*



You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>