Posted by on 7 mei 2017

Is het een wonder… Is het een onmogelijke opgaaf… Ben ik één van de weinigen?

finish behaaldIk weet het niet. Ik kan je geen antwoord geven op de vraag in welke mate van bijzonderheid het valt dat ik genezen ben van ME/cvs. Wel weet ik heel zeker dat ik geen klachten meer ervaar. Lang heb ik er mee gewacht om dit verhaal op te schrijven, simpelweg omdat ik het zelf niet zo heel bijzonder vond en er niet zo mee bezig was dat het een verhaal is waar mensen door geïnspireerd zouden kunnen raken. Misschien kwam het wel doordat ik er niet mee wilde verbinden, ik wilde eerst weer ervaren hoe het is om vrij te zijn. Want dat is iets wat ik niet meer ervoer in de tijd van het ziekzijn. Ik kreeg vaak te horen hoe bijzonder mijn verhaal is en hoe ik dat zou kunnen implementeren in mijn werk als coach, als inspiratie, als hulp. Maar ik wilde het niet, ik wilde er niet (meer) mee te maken hebben. Ik wilde niet meer bezig zijn met ziekzijn, ik wilde vrij zijn. Een stukje ontkenning misschien wel, dat deel in mij wilde ik niet meer aandacht geven. Ik wilde nu eerst aandacht besteden aan gezondzijn. Ondertussen is het alweer 3 jaar geleden dat ik de rolstoel voorgoed achter mij heb gelaten. In 3 jaar tijd zijn er zo veel dingen gebeurd en nu zit ik hier -naar Zweden geëmigreerd, mijn droom uitgekomen-.

Terwijl ik dit tik valt er veel op zijn plek, inclusief de tranen die nu mogen vallen op mijn wangen en hun weg vinden naar mijn kin om daar even te blijven hangen voordat ze op mijn t-shirt vallen. Een half jaar geleden kwam opeens -‘out of the blue’- de mogelijkheid om de droom van het emigreren werkelijkheid te laten worden. Het afgelopen half jaar heeft in teken gestaan van deze emigratie en nu ik eindelijk weer een beetje geland ben, thuis ‘aangekomen ben’, voel ik weer de ruimte om dankbaarheid in mijn leven toe te laten. Ik kan nu voelen wat ik allemaal heb mogen ervaren en doorleven om hier te mogen geraken. Om hier te mogen Zijn.

Alice Bekelaar genezing van de geestIk voel nu ook de ruimte om het verhaal dat ‘mijn leven’ heet te delen. Om het ziekzijn volledig te omarmen, om het deelgenoot te maken van mij en mijn verhaal. Lang voelde het een beetje overdreven om te zeggen dat ik genezen ben van ME/cvs en POTS. In al mijn wezen voel ik ook dat ik niet lichamelijk genezen ben, de geest is geheeld en daarmee heeft mijn lichaam een nieuwe plek gevonden. Een vredige staat van zijn. Niet mijn lichaam is geheeld, maar mijn denken en leven is weer in contact gekomen met de ware kern die we zijn, de ziel. De ziel heeft weer vrijheid gekregen om te kunnen Zijn. Hiermee is er een mogelijkheid ontstaan om het lichaam een metamorfose te geven. Elke cel van mijn lichaam luistert naar de nieuwe boodschap, de boodschap van de ziel. De schreeuwende stem van het ego is stilgevallen, het is slechts een fluistering geworden. Die af en toe nog wat brabbelt en mijn lichaam een knauwtje geeft. Het vooral de stem van de ziel die de weg heeft gevonden naar het lichaam, om te mogen stralen, om te mogen ervaren. En blijkbaar wil de ziel dit nu ervaren.

Van 2008 tot nu -mei 2017- is er veel gebeurd. Had je mij in 2008 (of 2010 of 2013…) verteld dat heling van de geest mij zou brengen naar waar ik nu zou zijn…. dan had ik je recht in je gezicht uitgelachen. Wat een onzin! Bullshit had ik het gevonden. Om je mee te nemen in wat er hierin veranderd is de afgelopen jaren, zal ik van het begin beginnen. Dit verhaal zal waarschijnlijk in meerdere delen als blog verschijnen. Het is een verhaal van 9 jaar en past niet in één keer in een blog. Ik kan wel even zeggen hoe makkelijk het is om de geest te helen maar zo werkt het niet. Er heeft een proces plaats moeten vinden, het ziekzijn zelf heeft plaats moeten vinden, alle gebeurtenissen -kut of niet kut- hebben plaats moeten vinden. Om deze ervaring te kunnen delen. De pijn, de onzekerheid, de boosheid, de angst, de teleurstelling -keer op keer-, het niet mee kunnen doen, het afscheid nemen, het aanpassen, totale verwarring, het op willen geven, geen weg meer zien… alles… alles hoort bij dit verhaal. Dit alles heb ik meegemaakt omdat het onderdeel is van mijn verhaal.

“Elk stukje heb ik aangevochten, ben ik boos om geweest, ben ik bang voor geweest, in teleurgesteld geraakt, ik ben hopeloos geworden, maar bovenal heeft er ware acceptatie plaats gevonden. Ooit.”

Er kwam een tijd dat het er echt mocht zijn. Dat ik mij geopend heb voor alle pijn, voor alle angst. Ik heb er zelfs meer pijn door gevoeld, ik heb onder tafels geschuild in tijden dat ik bang was. Ik heb gehuild, de hele buurt bij elkaar geschreeuwd van angst en pijn. Ik heb mijzelf stilletjes in een hoekje verstopt en op een dag een ambulance gebeld. Er was een katalysator nodig om te komen tot aanvaarding en acceptatie. Die katalysator is moed geweest. Ik heb reuze moed getoond, in alle angst en paniek. Juist op de momenten dat er angst was kroop ik in mijn moedige rol en ging de gevoelens aan, ik liet de angsten en paniek toe. Omdat ik ergens diep van binnen wist dat dit de weg was. Mijn weg.

In 2008 begon dit verhaal. Als 23-jarige jonge vrouw was ik redelijk fit, een klein beetje overgewicht had ik wel, maar ik voelde mij best oké. Geen gekke vermoeidheid. Ik dacht dat ik best wel een gezond persoon was (achteraf dacht ik daar misschien wel wat anders over maar toen zeker niet). Ik ging met school -opleiding tot docent biologie- naar Costa Rica en bij terugkomst bleek dat ik een parasiet opgelopen had, Leishmania. Het ziekenhuis waar ik behandeld werd vond het belangrijk om de parasiet uit te roeien want ze wisten niet zeker wat de gevolgen zouden zijn als hij zou blijven zitten, daarvoor kreeg ik letterlijk een paardenmiddel, een anti-schimmel middel, toegediend waar ik anafylactisch op reageerde (een zeer heftige allergische reactie). Omdat het ziekenhuis het belangrijk vond dat ik toch het medicijn zou krijgen en ik goedgelovig was 😉 , werd besloten om immuunonderdrukkende medicijnen te geven voor een week, zodat ik het medicijn zou verdragen. Door deze medicijnen heeft mijn lichaam zo een knauw gekregen dat ik na een week als een vaatdoek het ziekenhuis verliet, ik moest bijna gedragen worden, zo moe en slap was ik.

Een half jaar, zeiden ze, zou het gaan duren voor ik weer op de been zou zijn. Ik moest het een beetje vergelijken met iemand die chemotherapie had gehad en die geen beschermend lichaam meer had: moe, futloos, lage weerstand. Een half jaar bleef ik thuis, omdat ik weinig naar school ging, ging ik achterlopen, en ook mijn bijbaan moest uitgesteld worden. Het half jaar werd driekwart jaar en toen ‘vond ik het wel genoeg’. Ik moest weer aan de bak, op school liep ik achter en ook geld moest er in het laatje komen. Ondanks dat ik mij totaal niet fit voelde vond ik dat ik weer aan de slag moest. Ook de maatschappelijke druk hoorde ik weergalmen in mijn hoofd: “ik kan niet altijd thuis blijven zitten”. Langzaamaan bouwde ik op en wilde ik weer meer actief worden. Ik ging wat vaker naar school en ging weer meer uren werken. Niet wetende dat dit nog lang niet het einde van dit verhaal zou gaan zijn…

alles is zoals het is - brem

[lees hier deel 2]

In deel twee vertel ik hoe het ziekzijn verergerde en hoe dat mijn leven zodanig beïnvloedde dat ik op een matras in de woonkamer lag/sliep en hoe ik uiteindelijk in een rolstoel terecht kwam.

Alice Bekelaar Well-Being Life CoachingDit blog is geschreven door Alice Bekelaar (1984), levenscoach. Sinds april 2017 woonachtig in Zweden waar zij haar weg vindt door in het moment te leven en haar #doelgevoel laat bepalen welke beslissingen ze neemt in het leven. Door ernstige ziekte werd zij aangewezen op meer liefde voor zichzelf vinden en nadat ze dit gevonden heeft is ze vanuit die Zelf-Liefde gaan leven waardoor het leven haar nu stralend toe valt. Vanuit Zweden werkt ze als online coach en is ze bezig om coachingsvakanties vanuit haar eigen thuis aan te bieden. Volg Alice op Facebook /wellbeinglifecoaching.nl ••○♥○•• /alicebekelaar

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply

*



You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>