Posted by on 11 mei 2017

Ziek-zijn is een gecompliceerd iets.

In deel 1 schreef ik al dat genezing -bij mij- niet op heeft getreden in het lichaam maar dat ware genezing plaatsvindt in de geest. De geest is de plek waar alle ideeën over leven zijn oorsprong hebben. Daar waar de geest is, zal het lichaam en de wereld dat tonen. Misschien is dat wel een beetje ongrijpbaar als je het zo lees. Waarschijnlijk is het heel erg ongrijpbaar als je dit leest EN -ernstig/chronisch- ziek bent. Want: Dan impliceer ik dus dat ziekte ontstaat in de eigen geest.

Ja. Dat heb ik zeker zo bedoeld. En let vooral op de volgende woorden: Deze zienswijze is in geen enkel geval een aanval.

Ik herhaal het voor de zekerheid nog even: Weten dat ziekte in de (denk)geest ontstaat is geen aanval op iedereen (inclusief mijzelf) met lichamelijke klachten. Het is de sleutel tot het wonder, tot genezing. Genezing van de denkgeest. En wat het lichaam en de buitenwereld er daarna mee doet zal -mits de denkgeest genezen is- je een worst wezen. Want op dat moment zal er geen oordeel meer zijn over het ziek-zijn.

anais nin quote we see things

Ik weet niet precies waarom ik dit schrijf als introductie voor deel 2. Het zal wel nodig zijn. 😉  Heb je een lichamelijke klacht en lees je dit stuk omdat je graag geïnspireerd wilt worden of wilt weten hoe iemand anders ziek-zijn heeft ervaren, dan wil ik je welkom heten. Ook wil ik je uitnodigen om open te blijven. Om je gedachte los te laten en je ogen over de woorden te laten rollen. Dat je het al tot hier hebt gehaald is al geweldig, dank je wel. Uit ervaring weet ik dat het niet nodig is om alle woorden -in één keer- te bevatten of begrijpen. Het gaat er om dat er iets van binnen aangeraakt wordt. Zoals je in mijn verhaal zult lezen, was er bij mij ook geen heling zoals mensen hebben ervaren bij een ontmoeting met Jezus: hij vergaf mij en ik was genezen. Ik geloof zeker dat het mogelijk is, maar dan moet je denkgeest er klaar voor zijn om deze boodschap te ontvangen en eerlijk is eerlijk. Ik was echt niet ‘goedgelovig’ hoor! Dat heeft een lange tijd geduurd voordat ik dit leerde én ervoer.

In deel 1 ben ik geëindigd vlak nadat ik in het ziekenhuis was geweest, nadat ik een week lang een medicijn had gekregen waar mijn lichaam niet tegen kon. Ik schreef als laatst dat ik ruim driekwart jaar uitgeput was. Toch besloot ik na die driekwart jaar om alle werkzaamheden en activiteiten weer wat op te gaan pakken. Want ja, de hele tijd ‘Nee’ zeggen tegen allerlei activiteiten, werk, uitjes, vrienden, feestjes… dat was niet iets wat in de koude kleren ging zitten.

Op een gegeven moment voelde ik mij ‘de zeur’ die nooit op kwam dagen op feestjes, ik voelde mij Sjaak-afhaak.

Ik ging op school achterlopen en wilde niet -weer- een opleiding stoppen, ik vond dat ik op zijn minst een HBO diploma moest behalen, want dat kon ik best met mijn capaciteiten. Overigens “kom je nergens meer zonder een diploma” dus daar moest ik al mijn energie is stoppen, zei een stem in mij.

de wereld redden of jezelf reddenJe snap natuurlijk wel dat ik zwaar over mijn grenzen ging. Ik kwam elke dag oververmoeid thuis en voelde mij elke dag zwak, misselijk, in algehele malaise. Ik besloot ook samen te gaan wonen met Lars, want én school én werk én geregeld heen en weer reizen van mijn huis naar zijn huis was veel te veel. Jaren ging ik in dit patroon door: Deeltijd werken, geregeld naar school, af en toe bezoeken of uitjes met vrienden. Ik paste mijn leven aan het ziek-zwak-misselijke gevoel aan. Er kwam een matras in de woonkamer want ik sliep meer dan dat ik wakker was als ik thuis was. Als we een film of serie keken sliep ik vaker dan dat ik er wat van mee kreeg. Gezelliger werd het er thuis niet op. Al mijn energie gaf ik buitenshuis uit, als ik dan weer thuis kwam kreeg Lars vaak te maken met mijn oververmoeidheid. Geprikkeldheid is een understatement. Het was vaak woede, paniek en agressie. Ik wilde zo veel meer dan ik kon en dat dreef mij geregeld tot wanhoop. En bij wie uit je die wanhoop? Jep, bij je geliefden. Mijn ouders en Lars zaten eerste rij -niet omdat zij wilden, maar omdat ik ze er plaatste- als ik weer een gefrustreerd was en woedend. Het bleef niet alleen bij schreeuwen en vloeken, schoppen en slaan was ook zeker geregeld aan de orde. Allemaal uit wanhoop.

Het leven stond in teken van overleven. Hoe kon ik het volhouden was elk moment de vraag.

Op een gegeven moment dacht ik dat ik ‘gewoon depressief’ was. Ik dacht dat ik moe was omdat ik niet lekker in mijn vel zat, er was ook zo veel gebeurd in de afgelopen jaren dat ik dacht dat het daardoor moest komen. Ik leerde leven met vermoeidheid en uitputting, ik was zo goed geworden in de vermoeidheid negeren dat ik dacht dat het niet mijn lichaam was die mij tegenhield, maar ik ging geloven dat het mijn hoofd was die mij zo moe maakte. Ik bezocht psychologen, deed aan neurofeedback en maakte 1 afspraak met een mindfulness coach. Haha. In die tijd dacht ik alleen maar: WAT EEN ONZIN! Ik vond dat deze mevrouw niet naar mij luisterde en alleen maar haar eigen tools aan mij wilde verkopen. (NB niet wetende dat ik zelf niet naar mijzelf luisterde).

Uiteindelijk werd het mij allemaal te veel en ik besloot om te stoppen met school. Ik was in jaar 3 geraakt en was nog steeds bezig met bepaalde opdrachten van het eerste jaar, ik zag niet meer in hoe ik dat bij moest werken én ook nog stage lopen én werken daarnaast. Ik vond dat ik alles moest doen, niet óf stage óf studeren óf werken, nee alles moest én én. Want dat deed iedereen en waarom zou ik een uitzondering zijn?! Ik wilde niet ‘de loser’ zijn die het aangepast moest doen. Dus besloot ik om het studie-bijltje er bij neer te gooien en de deeltijd baan iets te gaan uitbreiden.
Ik ging 20 uur werken en na enkele maanden kwam er een andere functie waar ik op solliciteerde binnen het bedrijf, hierdoor ging ik nog verder uitbreiden naar 28 uur werken. Dit hield ik welgeteld 10 maanden vol.

In bed vermoeid

Bron: Pixabay

De 28 uur waren verspreid over 4 dagen, hierdoor werkte ik niet zo veel uur op een dag. Ik zorgde er voor dat wanneer ik in de middag moest beginnen ik tot 10u, half 11, uitsliep en op dagen dat ik vroeg klaar was ging ik om 15:00u naar bed om er tegen de klok van 18:00u over vermoeid uit te komen. Er was geen slaapritme meer: ik sliep elk vrij moment. Buitenshuis was ik vrolijk, meegaand, actief. Thuis ging ik helemaal kapot. Elke dag had ik hoofdpijn, buikpijn en was ik non-stop misselijk. Maag- darmklachten waren al de norm geworden, zodanig dat ik er aan gewend was dat ik altijd diarree had. Het zou in die tijd niet eens in mij opgekomen zijn dat ik daarmee naar de dokter zou kunnen gaan, want -net als alle andere klachten-: “Het hoort bij mij, dit ben ik nu eenmaal”. De tijd waar ik nu over spreek is 2011, 3 jaar na het bezoek aan het ziekenhuis. In de zomer van 2011 besloot ik opnieuw om psychische hulp te zoeken. Niet eens omdat ik het zelf wilde maar meer omdat Lars op een gegeven moment aan de bel trok en mij wees op hoe ongezond ik leefde. Ik werd alleen wakker om te werken, er waren geen sociale uitjes meer en onze relatie was niet echt bepaald gezellig te noemen. Sterker nog: we woonden in 1 huis maar daar was ook alles mee gezegd. Als ik thuis was sliep ik of snauwde ik. Energie opbrengen om te koken of aan het huishouden te werken was er niet. We leefden ongeveer voor 75% op maaltijden van ‘thuisbezorgd.nl’.

De psychotherapeute heeft voor het doorbreken van dit patroon gezorgd. Zij vroeg mij: “Zou het niet kunnen zijn dat je je moe voelt omdat je lichaam gewoon ziek is? In plaats van te denken dat je moe bent door geestelijke klachten?!”.

Ik wilde hier eigenlijk helemaal niet naar terug, ik wilde het hele gebeuren met de parasiet en het ziekenhuis ontkennen.

keuze maken doodlopende weg

Bron: Pixabay

Maar door haar doortastende vraagtechniek werd ik elke keer aan het denken gezet. Tijdens de sessies hield ik mij groot en sterk en wilde ik er niet dichtbij komen. Maar eenmaal thuisgekomen ging ik er over nadenken en sprak ik er met Lars over. Ik ging mij afvragen of ik echt niet ziek zou kunnen zijn.

Eind september 2011 meldde ik mij voor het eerst officieel ziek. Ik was aan het werk -een plek waar ook artsen werken- en werd onwel. Ik voelde mij heel duizelig, misselijk en buitenadem. Een arts nam mijn bloeddruk en hartslag op, die bleken torenhoog te zijn. Zij dacht aan overspannenheid en adviseerde mij om naar huis te gaan en rust te nemen. Het gevreesde gebeurde: Ik werd die zieke, ‘aanstellende’, collega die zeurt.

Ik ging naar huis en een lang traject van doktersbezoeken begon.

[Lees hier deel 3]

In deel 3 schrijf ik verder hoe het traject met doktersbezoeken er uit zag. Alle onderzoeken die keer op keer niets uitwezen, een online zoektocht naar antwoorden en uiteindelijk een diagnose die verlammend was. Ook vertel ik je hoe het rouwproces startte, het afscheid nemen van ‘een gezond leven’, accepteren dat het niet meer goed zou gaan komen.

Weet dat wanneer je vragen, opmerking of andere woorden wilt sturen naar mij dat je altijd welkom bent. Je kunt het beste een mail sturen of naar de Facebookpagina van Well-Being gaan om een berichtje achter te laten.

Liefs Alice ♥

Alice Bekelaar Well-Being Life CoachingDit blog is geschreven door Alice Bekelaar (1984), levenscoach. Sinds april 2017 woonachtig in Zweden waar zij haar weg vindt door in het moment te leven en haar #doelgevoel laat bepalen welke beslissingen ze neemt in het leven. Door ernstige ziekte werd zij aangewezen op meer liefde voor zichzelf vinden en nadat ze dit gevonden heeft is ze vanuit die Zelf-Liefde gaan leven waardoor het leven haar nu stralend toe valt. Vanuit Zweden werkt ze als online coach en is ze bezig om coachingsvakanties vanuit haar eigen thuis aan te bieden. Volg Alice op Facebook /wellbeinglifecoaching.nl ••○♥○•• /alicebekelaar ••○♥○•• Retraite in Zweden

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply

*



You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>