Posted by on 8 juni 2017

Alice Bekelaar 2Zoals ik in de eerste blogs al schreef: Ware genezing vindt plaats in de (denk)geest. Het is niet het lichaam dat geneest, het is de gedachte over ziekte, over emoties, over pijn die ons in de greep houdt en ons ziek laat voelen. Het lichaam dat zich krakkemikkig, gammel en ‘op’ voelt, is omdat de gedachtemolen zo hard draait, omdat gedachtes zo ver afgedwaald zijn van wie je werkelijk bent. Alle oordelen, pijn en misschien wel verdriet te samen zijn zo veel geworden dat ons lichaam ons laat weten dat het nu tijd is om de weg terug weer te gaan vinden. Naar heel-heid.

De eerste 3 delen gemist? Lees ze hier

DEEL 1   –   DEEL 2   –   DEEL 3

Ware genezing

Vanuit deze gedachtegang is genezing -van de denkgeest!- heel simpel: je hoeft je alleen te herinneren wie je werkelijk bent. De schoonheid, Liefde en Eenheid die we allen zijn. Maar hé… zo makkelijk is dat soms niet. Het klinkt misschien wel logisch, misschien voel je ergens diep van binnen wel dat er een kern van waarheid is, maar toch… HOE DAN?! Hoe kun je dit in vredesnaam ook zo voelen, zo leven? Je wilt -waarschijnlijk- wanhopig graag af van die lichamelijk klachten, van de vermoeidheid, van de pijn en ellende. Misschien heb je er wel alles voor over om dat te willen.

Misschien ben je er ondertussen al helemaal klaar mee en denk je: Steek die zweverige gedachtegang met “ik hoef mij alleen maar te herinneren wie ik ben”… maar gewoon in je ****.

Dit is wat ik voelde: woede! Na alle zoektochten van ‘wat is er nu met mij aan de hand’ en ‘hoe kan ik hier iets aan doen’, kwam een moment waar de woede overheerste. Al die goedbedoelde adviezen van mensen, tips & trucs die voor een ander leken te werken. Ik was daar totaal niet aan toe op dat moment. Ik was boos. En terecht! Daar zat ik dan, opgescheept met een wrakkig lichaam, tot weinig actiefs in staat en geestelijk ging het er ook niet echt op vooruit want ik werd steeds banger om -in mijn eentje- iets te ondernemen. De deur uit gaan was beperkt tot bezoekjes aan de supermarkt en noodzakelijke tripjes naar artsen, fysio en revalidatie centrum. Woedend was ik: waarom ik, waarom op deze manier, waarom… Soms wenste ik dat ik kanker had, dan wist ik namelijk of ik dood zou gaan of het zou overleven. Tijdens die gedachtes was er alleen maar onzekerheid, een onzekere toekomst. Een gedachte uit angst en paniek, en vooruit… uit woede.

Afbeelding van het schilderij De Zaaier van Van Gogh

Afbeelding van het schilderij De Zaaier van Van Gogh

Ik schrijf dit omdat er verschillende fases zijn -geweest in het traject dat ik doorliep-. Het is niet zo dat je 1-2-3 je gedachte om kunt zetten naar iets liefdevols en leuks. Dat was gewoon onmogelijk. De eerste stap in acceptatie van het zieke lichaam was om te erkennen dat het lichaam er is, om te erkennen dat ik überhaupt een lichaam heb, dat dan ook nog eens flut meewerkte. Ik besloot om beter voor mijn lichaam te gaan zorgen en waar kon ik beter starten dan bij de voeding onder de loep te nemen.

Een natuurarts wees mij op paleo. In die tijd -2011- was ik niet zo heel erg bezig met alternatieve geneeswijzen, sterker nog: ik moest er niet zo heel veel van hebben. Via via kwam ik in contact met deze man en ik mocht een keer bij hem op consult komen ter kennismaking, gewoon om eens te praten en kijken of hij iets voor mij kon betekenen. Na een aardig consult gaf hij mij de tip om paleo te onderzoeken én om voeding/vitamine preparaten te gaan gebruiken, een flinke dosering om te boosten. Ik berekende de kosten die ik zou maken voor de aanschaf van deze 8 weken boost, wat zou neer komen op € 800,- aan -vitamine- pillen voor de eerste 8 weken. Blijkbaar gaf ik mijn portemonnee meer rechten dan mijn gezondheid, want een boek over paleo kon er nog wel vanaf maar € 800,- investeren zag ik niet gebeuren. Helemaal niet omdat ik niet zo geloofde in zijn methode (toentertijd).

Het boek over paleo kwam binnen -informatie over paleo was nog niet zo uitgebreid verkrijgbaar zoals nu, met tijdschriften, Nederlandstalige websites en gratis eboeken- en gek genoeg voelde ik in alles dat dit wel enige kern van waarheid had. Alle geraffineerde producten kunnen toch eigenlijk helemaal niet zo veel voedingswaarde hebben en als je dan jaren lang voeding tot je neemt met lage voedingswaarde dan is het toch misschien ook wel heel logisch dat je lichaam op een gegeven moment de brui er aan geeft?! Ik ging rigoureus aan de slag: Alle potjes, pakjes en zakjes werden uit de kast getrokken en onder de loep genomen. Alles was nieuw voor mij op dat moment, dus elk label en elk voedingsmiddel werd uitzonderlijk gekeurd op paleo-proofheid. Als ik niet wist of iets paleo was dan googlede ik: “Is […] paleo?”. Zo werd ik opeens heel bewust van wat er allemaal in voedingsmiddelen werd (lees: wordt) gestopt. Van veel dingen had ik wel eens gehoord maar als een struisvogel leefde ik verder. De keuringsdienst van waarde volgde ik in die tijd ook op tv, maar ik deed er niet zo heel veel mee. Ik at gewoon alles wat in de supermarkt te koop was. Nog net niet onder het motto: “ze verkopen het in de super, dus moet het wel goed zijn”, maar wel onder het motto: “als ik alles moet onderzoeken ben ik een eeuwigheid bezig”. Tot ik dus dat boek las en ergens in mij een snaar aangeraakt werd, een gevoelige snaar. “Wat stop ik in vredesnaam allemaal in mijn mond?!”

(in de afbeelding zie je een paleo piramide van The Paleo Mom, beheers je de Engelse taal en wil je meer weten, dan kan ik je aanraden om op haar website te kijken)

Paleo -volgens de regels uit het boek dat ik toen las- bestond uit:
Groente, (mager) vlees en vis, fruit, eieren, noten en zaden.
Uitgesloten waren alle bewerkte producten, granen (dus ook rijst), aardappels, peulvruchten, zuivel en suiker.

paleo appelcake

Is een paleo appelcake wel zo paleo?! : )

Er zaten menu’s in het boek bijgesloten en voorbeelden van maaltijden. Ik maakte daar gebruik van om een weekplanning te maken, zodat ik niet in de winkel nog na moest gaan denken hoe en wat ik paleo kon koken. In het begin maakte ik nog veel producten die leken op oude producten. Brood en crackers zijn lekker makkelijk én dat was ik gewend te eten, dus ik maakte paleo-proof brood en crackers (als je op google paleo bread intikt krijg je ruim 8,5 miljoen hits binnen een seconde, dus ga maar na: ik was niet de enige was die dat deed), ik maakte (groente- en ei)muffins, pannenkoeken, taartjes, koekjes, notenrepen, brownies… ga zo maar door. Als je wilt kun je elke dag paleo-snoep eten met het idee dat het heel paleo-gezond is ; )

Het was geen zonde of iets slechts dat ik dat deed: ik werd namelijk heel bewust van waar ik mee bezig was. Ik legde elk voedingsmiddel onder de loep en las veel over paleo op internet. In dit tijd was er veel te lezen over paleo in Amerika, maar Nederland was er nog niet echt heel erg mee bezig. Wel was er één groep op Facebook en daar sloot ik mij bij aan. Een -in mijn ervaring- zeer kritisch publiek zat in de groep, gemengd met mensen zoals ik: paleo-bakkers. : ) Ik werd geregeld getriggerd door de paleo-fanaten omdat zij gingen voor ‘hoe paleo bedoeld is’, zij promoten veel groente, een beetje vlees en vis, veel variatie. Hun fanatisme werd mij soms een beetje te veel, alles moest een wetenschappelijk bewijs hebben alvorens het gesteld mocht worden. Ik zocht eigenlijk een groep waar meer ervaring uitgewisseld kon worden over paleo, recepten, ideeën, maar ook de steun om op het paleo-pad te blijven. Want hé: taartjes, koekjes en patat zijn ook best lekker en dat maakte het soms best moeilijk om de paleo-gedachte te behouden. Ik zocht op Facebook zo een groep en wat bleek… er was niet één Nederlandstalige groep op Facebook om recepten uit te wisselen, dus ik besloot om er zelf één op te richten. Daar zat ik dan, samen met Lars in mijn eigen paleo recepten groep… van 2 personen. Lars zat er noodgedwongen want ik kon geen ‘groep’ starten zonder tweede groepslid, haha! Ik plaatste wat recepten omdat ik graag mijn eigen -Nederlandse- recepten wilde bewaren met foto. Heel wat geplaatste recepten verder zat ik er alleen, tot er nieuwsgierige vrienden waren die ook wilden weten hoe ik at. Ik voegde wat vrienden toe maar toch voelde het nog steeds alsof daar alleen zat (te posten). Tot ik plotseling verzoeken van vreemden kreeg die ook toegang wilden tot de besloten groep. De aantallen gingen oplopen en ik werd opeens eigenaar van een groep op Facebook met 200 mensen er in, met mensen die ook gingen delen en die vragen gingen stellen. Al snel werd het een echte groep. (noot: In 2014 groeide de groep uit tot ruim 2000 leden, dat groeide door en in 2016 besloot ik de groep over te dragen aan twee andere leden, de groep bestaat nu uit meer dan 6000 leden)

Paleo maaltijd lunch

Jarenlang plaatste ik foto’s als deze: een huis-tuin-en-keuken maaltijd, met recept. Lekker simpel en voedzaam

Ik voelde verantwoordelijkheid én de drive om dit door te zetten. Ik ging meer lezen over paleo, de voors- en tegens(!), ik ging meer verdiepen in het lichaam en zijn werking. Zo leerde ik steeds meer mijn eigen lichaam begrijpen. Ik leerde ook dat elk lichaam anders is en ook gebaad is bij een andere benadering. Het ene lichaam heeft meer vetten nodig, het andere meer koolhydraten. Lichamen zijn uniek. Hoe je lichaam in elkaar steekt is afhankelijk van wie jij denkt te zijn. Sporter, bureauwerker, geestelijke arbeid, emoties, gedachte over voeding, zelfs trauma’s eerder uit het leven spelen mee… alles in een combinatie die je vormt tot jou en jouw bijbehorende lichaam.

Zo lang wij denken dat we afgescheiden lichamen zijn, zullen we ons ook beperken tot ons lichaam en waarom zouden we dan niet gewoon luisteren naar het lichaam. Dat is wat ik toen ging doen, ik ging luisteren naar mijn lichaam. Ik ontdekte dat het ‘belangrijkste’ is dat je veel groente eet, veel en gevarieerd. Niet de 200 (later 250) gram die het voedingscentrum adviseert, maar meer: minimaal 400g op een dag. Ik ontdekte dat producten als brood, pasta, rijst (snoep en koek natuurlijk ook) niet zoveel voedingsstoffen bevatten die nodig zijn voor het lichaam. Ik zeg niet dat je ze niet moet eten… maar zeg nou zelf: wat voor een vitamine en mineralen bevat een boterham, een vol bord pasta of een hele berg rijst? We kunnen beter de porties omdraaien, een hele bult groente eten met een paar pastaslierten of een halve lepel rijst, in plaats van de bult rijst met 3 doperwtjes en een halve prei er door. Ik zelf eet bijna nooit meer pasta, rijst of brood. Het voegt voor mij in waarde niet veel toe en daarom heb ik besloten om meer groente te gaan eten, volwaardige producten met meer voedingswaarde. Waarom? In de eerste instantie omdat ik graag gezond wilde worden, ik las dat het kon helpen bij verscheidene klachten. Naarmate ik meer en meer ging voelen wat het met mij deed begreep ik pas echt waarom ik zo was gaan leven -en zo verder wil leven-: Ik hou van dit lichaam, waar ik al deze ervaring in mag leven, ik geef om dit lichaam, ik wil er zorg voor dragen zolang ik dit lichaam mag ervaren!

Want wat gebeurde er in de loop der jaren met mijn lichaam door paleo te eten?

Paleo oven groente

Door beheerder te zijn van de groep voelde ik veel commitment naar paleo en deze leefstijl. Alles wat door mijn mond ging werd bewust geregistreerd.

Er gebeurde na een maand al vrij veel. Nu moet ik zeggen, ik stapte heel strikt over: ik wilde dit proberen en dan zou ik het ook goed doen. (Gek eigenlijk want ik ben altijd van: ‘ik zie wel, halfslachtig ergens instappen’ geweest.) Wat ik deed was het volgende:
○ Ik maakte een weekplanning met alle 3 de maaltijden. Elke maaltijd bevatte een eiwitbron en groente. Voor het ontbijt maakte ik nog wel eens een smoothie of zadencracker of bananenbrood, want ik voelde er niet zo veel voor om een grote maaltijd te eten. (Later kwam ik er achter dat het ook een fabeltje is dat je altijd moet ontbijten, dus tegenwoordig ontbijt ik niet of heel summier)
○ Maaltijden die ik meenam naar mijn werk bereidde ik de dag er voor al, of ik maakte op een vrije dag een voorbereiding voor de dagen er na
○ Ik zorgde er voor dat ik voornamelijk thuis at en niet bij vrienden ging eten en al helemaal niet uit eten (let op: vooral de eerste maand)
○De maaltijden waren onbeperkt, dus goed gevuld, zodat ik niet hoefde te snacken tussendoor. Had ik wel snacktrek dan nam ik worteltjes, komkommer of nootjes mee.

Na die maand voelde ik al veel verschil. Het afkicken van suikers was nog best lastig, maar ik voelde zo veel drive om dit te doen, dat ik daar doorheen ging. Dan snoepte ik maar wat extra nootjes als ik cravings had. Ik voelde mij minder opgeblazen, ik had minder pijn in mijn buik, ik was minder misselijk, ik had minder mist in mijn hoofd. In alles voelde ik dat dit goed zou zijn voor het lichaam, ik besloot om hiermee verder te gaan. Na die maand werd ik wat losser en ging ik bij vrienden eten, ik herinner mij nog dat we boerenkool aten en ik opeens een bord aardappelen at. Lars en ik vroegen ons tegelijk in de auto, op de terugweg, af of we nou gek waren of dat het echt zo was dat we nu opeens een heel dik, opgeblazen gevoel hadden. We wilden het niet geloven maar keer op keer bleek weer, als we iets niet-paleo hadden gegeten, dat we iets in ons lichaam voelde veranderen. Lars kwam er achter dat hij enorme buikpijnen kreeg van zuivel. Ik kwam er achter dat ik meer pijn, vermoeidheid en diarree kreeg bij het eten van taart, pizza, brood en dergelijke. Op een gegeven moment ging mij dat enorm opvallen, ik zag een patroon na het eten van glutenhoudende middelen (gluten zit in: de meeste granen, dus brood, pizza, pasta, maar ook koekjes, cake en zelfs heel veel andere producten als mayonaise, ketjap, kruidenmixen, vleeswaren, chips enz). Ik besloot om te zien hoe het zou zijn als ik een hele tijd geen glutenhoudende producten zou eten. Dat ging super, ik kreeg steeds minder buikpijn en steeds minder vermoeidheid, daarom ging ik naar de internist om een bloedonderzoek aan te vragen, met de vraag of ik misschien dan toch glutenintolerant zou kunnen zijn.

Paleo maaltijd

Door bewust bezig te zijn met eten ging ik met meer liefde koken, proeven én samenzijn. Bordjes werden kleurrijk aangekleed en er was veel meer plezier in koken en eten.

De testresultaten kwamen terug en ik bleek geen glutenintolerantie te hebben volgens de test, wat ik heel vreemd vond, want ik had toch echt verschil gemerkt. Ik overlegde met de internist en hij zei dat hij een andere test kon doen maar daarvoor moest ik eerst minimaal 3 weken glutenhoudende producten eten. Met fikse tegenzin, maar ik wilde per se de uitslag(!), ging ik deze producten weer eten. Ik weet het nog goed, ik maakte er een feest van: ik ging naar de -toemalige- V&D en bestelde een broodje kruidenroomkaas, ik bestelde de volgende dag de lekkerste pizza die ik kon vinden en op dag drie was ik KAPOT. Ik was doodop, moe, misselijk, tot bijna overgeven aan toe, buikkrampen, pijnen. Alle klachten, die wat afgenomen waren, waren binnen 3 dagen terug. Ik lag weer uitgeput op de bank, ik kon geen stap meer verzetten. Toen viel mij pas op hoeveel meer energie ik terug had gekregen in de maanden er voor. Ik was geen marathonrenner geworden maar ik voelde wel meer kracht om naar buiten te gaan.

En daar was de woede weer… Weer een testresultaat wat ik zo graag ‘positief’ bevestigd wilde zien, want ik voelde het toch(!), maar die negatief terug kwam. Woedend was ik. Vanuit die woede en pijn ben ik internet op gegaan en vond daar een andere test om te onderzoeken of ik glutenintolerantie zou hebben, een genetische test. Deze test kon niet uitwijzen of je daadwerkelijk coeliakie (glutenintolerantie) hebt, maar wel of je de drager bent van genen die daartoe kunnen leiden. Ik kreeg de internist zo ver dat hij deze test bij mij af liet nemen en jawel, ik kreeg eindelijk ‘mijn gewenste gelijk’, ik werd getest op twee markers en ze waren beide positief. Ik was dus drager van het gen. MAAR: dat gen kan aangezet worden, dat gebeurt niet bij iedereen. Daarom gebeurt het ook vaker dat mensen pas op latere leeftijd glutenintolerantie ontwikkelen, het gen ‘moet aangezet worden’. Om het echt te bevestigen dat het aan zou staan, zou ik een biopt moeten laten nemen van mijn darmwand en daarvoor moest ik weer producten met gluten gaan eten. Voor mij was de bevestiging van de gen-test voldoende, ik zag het niet zitten om weer helemaal ‘kapot te gaan’, dus ik heb de uitslag gebruikt als bevestiging om geen gluten meer te gaan eten.

Alice BekelaarDeze verandering in eetstijl heeft de eerste stap gezet in genezing. Ik leerde mijn lichaam kennen, ik leerde er naar luisteren. Ik leerde dat het mij wat te vertellen heeft. Ook gaf het lichamelijke genezing, doordat ik leerde luisteren ging ik voelen wat goed bij mij past en wat niet. Door het lichaam te erkennen als onderdeel van het geheel kon er een eerste stap gezet worden. Daar ligt de sleutel voor mij: luisteren naar wat het lichaam te vertellen heeft. Veel mensen kennen het wel dat kinderen je spiegelen en je iets laten zien (wat je vaak niet wilt zien), maar eigenlijk is alles wat we om ons heen zien een boodschap, onze interpretatie over wat we met onze ogen zien is hoe wij de wereld ervaren. Ook het lichaam geeft ons deze spiegel. Ik ben het gaan zien als een gift, een cadeau, de boodschappen vertellen je wat jij mag zien, horen en voelen. En zolang we blijven vechten tegen de pijn, de vermoeidheid en de ‘disfunctie’, luisteren we niet naar een stuk van onszelf. Het zijn meestal boodschappen die een verhaal vertellen, die je uitnodigen om te luisteren. Ook zijn die vaak juist de verhalen die we weg hebben gedrukt en niet meer willen horen. We zijn er klaar mee, we willen verder. Toch ben ik er achter gekomen dat het luisteren juist de sleutel is. Of je nu begint met onderzoeken van voedingstijl of met luisteren naar de pijn en discomfort, dat maakt niet uit. Laat dit blog, nu, voor jou de uitnodiging zijn om eens stil te worden, stop met vechten, stop met verder willen (zijn). Open je armen wijd, open je hart voor het verhaal wat gehoord wil worden.

Ik kan je één ding verzekeren, je krijgt ECHT alleen maar wat je aan kunt. Ook het verhaal wat je lichaam jou vertelt. Vertrouw er maar op dat jij wijs bent en alle wijsheid in je hebt, om te kunnen horen wat het lichaam je vertelt en dat het precies weet hoeveel jij aan kunt.

bookcover ebook bewust voeden

Wil je beginnen om je eetstijl te veranderen en meer lezen over hoe je meer vitamines en mineralen in je maaltijden kunt krijgen? Download dan mijn gratis ebookje hier, het is een uitgebreide informatie folder waarin je ideeën en tips krijgt om meer vitamines en mineralen te verwerken in je (lunch) maaltijden.


 

 

[lees volgende week deel 5]

In deel 5 schrijf ik over acceptatie: Wat is dat nu precies? Zoals ik hierboven al schreef is het accepteren van ziekzijn wel heel makkelijk gezegd, maar hoe doe je het, hoe maak je ware acceptatie nu mogelijk? Ik ben er achter gekomen dat acceptatie in stappen verloopt, ik kon niet alles in één keer accepteren. Het veranderen van mijn eetstijl is een eerste stap geweest. Ook lees je in deel 5 welke tool ik veel inzet om tot acceptatie te komen, een tool die mij dierbaar is, die ik elke dag nog inzet. Niet alleen om ziekte te accepteren, maar om ALLES te kunnen accepteren.

Weet dat wanneer je vragen, opmerking of andere woorden wilt sturen naar mij dat je altijd welkom bent. Je kunt het beste een mail sturen of naar de Facebookpagina van Well-Being gaan om een berichtje achter te laten.

Liefs Alice ♥

Alice Bekelaar Well-Being Life CoachingDit blog is geschreven door Alice Bekelaar (1984), levenscoach. Sinds april 2017 woonachtig in Zweden waar zij haar weg vindt door in het moment te leven en haar #doelgevoel laat bepalen welke beslissingen ze neemt in het leven. Door ernstige ziekte werd zij aangewezen op meer liefde voor zichzelf vinden en nadat ze dit gevonden heeft is ze vanuit die Zelf-Liefde gaan leven waardoor het leven haar nu stralend toe valt. Vanuit Zweden werkt ze als online coach en is ze bezig om coachingsvakanties vanuit haar eigen thuis aan te bieden. Volg Alice op Facebook /wellbeinglifecoaching.nl ••○♥○•• /alicebekelaar ••○♥○•• Retraite in Zweden

 

Comments

Be the first to comment.

Leave a Reply

*



You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>